Een ietwat afgelegen klooster lag als volgende bestemming op onze dagplanning. We beschikten over genoeg details waar de wagen te parkeren en waar een opening in de omheining zat dus deze eerste obstakels waren vlug genomen. Eenmaal op het terrein was het wat rondkijken hoe we het klooster en kerk gingen binnengeraken. Een gat in een deur deed ons er kuddegewijs door kruipen om dan te merken dat er nadien enkel een kamer en een gang te zien was. Niet deze waar we voor gekomen waren.
Een omtrekkende wandeltocht deed ons bij de kerk uitkomen en gezien deze als een walk-in was aangegeven klaarde ons gezicht al op bij het zien van de poort. Donkere wolkjes trokken vlug over deze opklaring want elke poort/deur/raam aan de kerk was met zeer recente sloten weer dichtgemaakt (het ontbreken van roest zegt veel).
Iets verder kwamen we nog leven tegen. Een dolenthousiaste hond kwam ons begroeten en zijn Italiaans baasje vroeg of we geen schrik hadden van honden (van blije honden alvast niet). De man was een local en was als jongere al veel op het terrein komen spelen/rondhangen. De mogelijke openingen die hij aangaf hadden we al lang gecheckt en waren effectief niet meer doenbaar. Hij wist echter nog een mogelijkheid… een dertigtal meter kruipen in een slijkerige, stinkende rioolbuis ging ons binnen brengen. Dat we vuil gingen zijn wist hij ook nog te vertellen. Een stinkend stuk rioolgang had een compaan voordien al afgewandeld en die had hem bij een blinde muur gebracht.
Kurt wou de wijnkelder nog eens checken en net daar bleek nog een doorgang, weg van alle stinkerij, naar het klooster. De local werd even enthousiast als zijn hond en vergezelde ons mee naar binnen waar hij een rondleiding gaf die doorspekt was met de verzuchting hoe erg alles was achteruit gegaan en dat hij zich afvroeg hoe lang het nog ging duren voor daar iets ging gebeuren. We hadden in een gang ook een doorgang gezien naar de kerk, al lag die mogelijkheid op een hoger gelegen verdiep. Mijn twee companen zagen de risky afdaling via een onhandige constructie wel zitten maar de combinatie stramme ledematen en onhandigheid deden mezelf besluiten dat ik voor een kerkshot het risico niet ging nemen. Ik beklaag het me nog steeds niet. De mannen ook niet dat ze het wel deden.
